Jezus’ geboortekaartje

Kerstmis, samen met Pasen het grootste feest voor alle christenen.
Kerstmis, de dag waarop God zijn naam Emmanuel – Ik zal er zijn voor u – zichtbaar en tastbaar maakte. Een beetje zoals toen Jezus tegen Thomas zei: ‘Leg je handen in mijn wonden en…voel.’ God die zijn eigen Zoon naar de wereld zond opdat wij met ‘gewone’ ogen zouden kunnen zien dat zijn naam en zijn belofte, geen loze woorden zijn. Dat Hij daarenboven ons bestaan wou delen in al zijn facetten: van een gewoon, anoniem mensenkind tot een volwassene. Een volwassene die vol vuur en enthousiasme zijn Boodschap van liefde voor alle mensen – en in de eerste plaats voor zwakke mensen – in woord en daad verkondigde en voorleefde.
Kerstmis: ook de vervulling van de voorspellingen van zovele profeten. En dus zou dit ook voor de Joden de grootste feestdag aller tijden moeten geweest zijn. Al eeuwen immers keken zij uit naar de komst van de lang verwachte Messias. Bij bezettingen door vreemde volkeren, zelfs ten tijde van de ballingschap in Babylonië, hield de belofte van de God van het Verbond, hen recht. Ook bij het begin van onze jaartelling, bij Jezus’ geboorte, toen de Romeinen hun bezetters waren, waren hun verwachtingen hoog gespannen naar de komst van die Messias. Dat hij evenwel zou komen als een klein kind, een babytje, geboren uit een jong Joods meisje zonder aanzien, dat hadden ze niet verwacht. Wel een vorst met veel pracht en praal en vooral met heel veel macht. Iemand die de Romeinen zou verjagen en van hen hét supervolk zou maken. Hun denken en dromen waren door de jaren en de eeuwen heen echter zo strak afgelijnd geworden, dat een andere mogelijkheid bij hen gewoon niet opkwam, die was zelfs niet denkbaar.
In de stal van Bethlehem echter geen glans en glitter, maar wel het warme geluk van Maria en Jozef om de geboorte van het Kind. Geen leger dat de Romeinen triomfantelijk zal verslaan, maar wel engelen die zingen van ‘vrede op aarde aan de mensen van goede wil’. Een muzikaal geboortekaartje avant la lettre dus.
‘Vrede’ is ook het eerste woord van Jezus wanneer Hij, na zijn verrijzenis, verschijnt aan zijn leerlingen.
Vrede…
Vrede toen, vrede nu…Hoe verschillend de situatie ook, ze lijkt al even onmogelijk. En toch…In de 2000 jaar christendom die er ondertussen verlopen zijn, zijn er steeds weer mensen opgestaan om, in naam van het Kind van Bethlehem, aan die Boodschap van vrede handen en voeten te geven.
Maar niet enkel christenen hebben het monopolie op streven naar vrede. Heel wat mensen, mensen van goede wil van over heel de wereld, hebben zich vaak met al hun talenten ingezet om meer vrede mogelijk te maken. Want oorlog en geweld hebben nog nooit problemen opgelost, integendeel. Vaak werden miljoenen mensen slachtoffer van gewapend geweld en werd hun maatschappij zo grondig vernietigd dat het risico bijzonder groot was, dat na het beëindigen van het conflict, de fricties en de frustraties onder de mensen bleven voortleven. In Europa hebben we de eeuwen door dergelijke oorlogen gehad. Gelukkig hebben na de tweede wereldoorlog een aantal beleidsmensen ingezien dat het zo niet meer kan en zijn ze aan tafel gaan zitten om gezamenlijk te overleggen. Aanvankelijk met 6 in 1957, maar over de jaren heen werd hun aantal stelselmatig uitgebreid. Inderdaad de Europese Unie telt op de dag van vandaag 27 lidstaten, met heel intensieve contacten. Daarom werd dit jaar niet zonder reden de prestigieuze Nobelprijs voor de vrede toegekend aan de Europese Unie als waardering voor haar inspanningen om conflicten via onderhandelingen te vermijden, of om tot snellere en billijker oplossingen voor moeilijkheden te komen. Natuurlijk lopen de economische tops de laatste jaren het meest in de kijker, maar we mogen niet vergeten dat het bewaken en bewaren van vrede nog altijd de eerste Europese prioriteit is, om dan van daaruit via gesprekken en onderhandelingen ook andere problemen op te lossen. Op de erelijst staan van Nobelprijswinnaars is echter geen einddoel, maar een stimulans om met vereende krachten zich verder in te zetten.
Maar spijts al die inspanningen op macro- en microvlak zijn we er nog lang niet. Nog dagelijks staan de media bol van berichten over geweld, machtsmisbruik en onrechtvaardigheid. Familie- en burenruzies halen meestal de pers niet, maar ze verzieken wel het leven van talloze mensen.
Is vrede dan toch een utopie? Ik denk het niet, maar we vergeten al te vaak en al te gemakkelijk dat daar een voorwaarde sine qua non aan verbonden is: mensen van goede wil zijn.
Als wij zeggen dat we christenen zijn, kunnen wij die muzikale kerstwens op het geboortekaartje van Jezus dan op een dag als vandaag, negeren?

Gerda Huys

Dit bericht is geplaatst in Onze preken. Bookmark de permalink.