Iemand had een vijgenboom in zijn tuin staan.

Iemand had een vijgenboom in zijn tuin geplant           (Lucas 13, 1-9)
Ola!
Ik ben onverwacht weer in Schilde. En dat op dringend verzoek van mijn Vlaamse meter. Hoewel mijn verblijf een strikt privékarakter heeft, ben ik toch blij dat ik de gelegenheid heb om jullie, mensen van de Witte-Kerkgemeenschap, te groeten en vooral te danken. Want er is, mede door jullie hulp en inzet, veel kunnen gebeuren in El Zaite/ El Salvador.

In het evangelie van vandaag, klinken Jezus’ woorden onheilspellend. Niet tot inkeer komen, betekent geen kans op redding. Dus: omkomen. De dood. Dood betekent in Jezus’ woordenschat: liefdeloosheid, afwezigheid van God-die-Liefde-is. Omdat Hij liefde is, zijn er altijd weer mogelijkheden, die  naar Hem leiden. Hij blijft nieuwe kansen geven, geduldig. Hij helpt zelfs, zoals de tuinman in de parabel van de vijgenboom. Het is een mooi staaltje van evenwicht tussen mildheid en rechtvaardigheid. Zo is God.

Het beeld van de vijgenboom helpt mij om jullie te vertellen over ons project in El Zaite/ El Salvador. Ik zeg wel: ons project,want het is al jaren ook dat van jullie. Officieel heet het project: SASEL. Een letterwoord voor: Stichting Aragon –Schilde- El Salvador. De S in het midden, staat er dus niet zomaar. Hoe is het met onze vijgenboom? Moeten we zoeken naar vruchten? Eerst stond er helemaal geen vijgenboom in El Zaite. Er was niets. Alleen uitzichtloze armoede van indiaanse kinderen. Dat wel. Kinderen, ondervoed en zonder enige vorm van onderwijs. Zo zijn we begonnen. We hebben samen de grond omgespit en een zaadje geplant. Er was dus niets en nu? Er is een school: Colegio San Martin de Porres.  Basis- en secundair onderwijs. Dat is de boomstam. Jullie hier, Witte-kerkmensen, houden die stam gezond en sterk. Jullie zorgen er jaar na jaar voor dat de leerkrachten hun salaris kunnen ontvangen. Die mensen zijn dat waard. Pater Christiaens heeft het zelf kunnen vaststellen toen hij in El Zaite was: welke fysieke moeilijkheden en psychische uitdagingen dagelijks op hen afkomen. Ik screen ze zelf, vooraleer ik ze aanvaard. Ik begeleid ze een aantal weken om hen duidelijk te maken wat van hen verwacht wordt. Mijn verwachtingen zijn geboetseerd naar mijn eigen ervaringen als student, hier in Vlaanderen. Om Salvadoraanse leerkrachten tot dat onderwijsniveau op te tillen, is er inzet nodig, vooral ook van henzelf. Zo zijn de financiële bijdragen van de Witte Kerk vruchtbaar. Dan wordt onze vijgenboom, dank zij jullie, prima bemest en verzorgd.

Een boom heeft niet enkel een stam. Zeker een vijgenboom heeft struikachtig veel vertakkingen. Zo is er niet enkel een sterke school in El Zaite voor de allerarmsten van ons volk. Er is ook de scoutsbeweging. Voor de allerarmsten? Ja. Zo weten ze zich samen sterk t.o.v. de jeugdbendes, die ook onder hen proberen te rekruteren. Bij de scouts worden onze kinderen en jongeren verantwoordelijkheid  en gemeenschapszin bijgebracht. Ze dragen een uniform en ze beseffen dat ze tot een mondiale beweging behoren. Het geeft hen zelfrespect, wat indianen gedurende eeuwen van afhankelijkheid werd ontnomen.

Er hebben zich nog andere takken ontwikkeld aan onze boom: volwassenenvorming  aangaande opvoeding, relatie, hygiëne, onderwijs voor analfabeten, gemeenschapsvorming. Er is medische en psychische gezondheidszorg voor onze kinderen en hun familie. Er is voeding. Ons restaurantje El Tempisque verzorgt ook horeca-opleiding voor jongeren van de school en voor volwassenen. Het gaat goed. Een bloeiende tak aan de boom.

En er is de pastorale zorg. Dat is de jongste twijg aan onze boom. COM-VIVIR heet die: SAMEN-LEVEN. Onze mensen hebben vorig jaar een bezinningsgebouwtje neergezet , recht tegenover de school. Daar komen ze bijeen: jongens, meisjes van onze school en jongeren van overal, ouderen, mannen en vrouwen, gedoopten, ongedoopten, zelfs leden van sekten en van bendes. Niemand wordt uitgesloten. Allemaal komen ze, om onder leiding van Kendal samen iets te doen: bidden, tekenen,schilderen, musiceren, zingen, toneelspelen, verhakkelde fietsen berijdbaar maken en fietstochten voorbereiden, bezinningsdagen organiseren. En intussen aan zingeving doen, vanuit de bijbel,vanuit het evangelie. En van daaruit aan verzoening werken en dat in een klein landje, waar de haat en bedreiging van de recente burgeroorlog nasmeulen en bij het minste weer ontbranden.  Aan verzoening werken praktisch betekent ook sociaal actief zijn, in een kleine agglomeratie van hutten, waar een stabiel gezin een uitzondering is, waar zelfs leden van moordende bendes wonen. Het is niet gemakkelijk en soms heel gevaarlijk. Maar als wij ons niet samen bekeren, zullen we allemaal samen ten onder gaan, toch? We proberen de verstikkende cirkel van haat en geweld te doorbreken. Zo hebben we met Kerstmis de moeders van de bendeleden in de gevangenis een mandje met eten cadeau gedaan. Hun zonen zijn maar onderontwikkelde sloebers die zich laten gebruiken door hogergeplaatsten, die de winsten opstrijken. Het blijven toch hun zonen. COM-VIVIR wil werken aan een ethisch besef en aan een gezond sociaal weefsel in El Zaite. Kendal, onze godsdienstleraar,  is er verantwoordelijk voor.  Kendal. Hij stond hier te musiceren, 3 jaar geleden. Hij bespeelde toen zijn geliefde instrument: een tsjarango. Dat is een tokkelinstrumentje, waarvan de klankkast oorspronkelijk het schild was van een gordeldier, een inheems dier bij ons. Het was het instrument van arme mensen, die geen echte gitaar konden kopen. Onlangs  vroeg een vriend in El Salvador aan Kendal de tsjarango te leen. Dat doen armen in El Salvador vaak: te leen vragen. Goed. Na enkele tijd wou Kendal zijn instrument terug. De vriend liet weten dat hij het verkocht had. Ja, dat is dan zo in El Salvador. Iets dat je uitleent, zie je meestal niet terug want arme mensen hebben geld nodig. Maar het leven gaat verder. Onze COM-VIVIR muziekgroep en Kendal hebben een tsjarago absoluut nodig. Kostprijs : 180 EURO. We zullen wel zien. In elk geval zouden ze er overgelukkig mee zijn.

Als je niet allen tot inkeer komt… In het licht van de globalisering neem ik de woorden van Jezus letterlijk. Want omwille van de opwarming van de aarde, de globalisering van het leven hebben we een nog jonger twijgje aan onze vijgenboom laten schieten: onze ecologische landbouwactiviteiten, aandacht voor recyclage, zuinigheid met zuiver water. Vragen aan mensen om te bezuinigen op wat ze juist beetje bij beetje aan het verwerven zijn? Het is moeilijk voor onze indiaanse mensen. Maar we proberen ze tot inzichten te brengen, ook op dat stuk.

Onze vijgenboom groeit dus stevig. Brengt hij vruchten voort? De jongeren in onze school hebben nu betere kansen dan toetreden tot jeugdbendes. Ze grijpen die kansen ook. Onze meisjes krijgen geen kinderen meer als ze veertien zijn, of zelfs jonger. Meisjes en jongens, die er de talenten voor hebben, studeren verder aan de technische hogescholen en aan de universiteit, dankzij studiebeurzen van SASEL. We hebben afgestudeerden die hun weg vinden in de maatschappij. We hebben er die bij ons in SASEL aan de slag zijn. Nora studeerde Engelse filologie. Ze draagt mee het project: ze is het hart, de zorgzame moeder voor de beurskinderen; ze leidt de scouts. Op haar kunnen we absoluut vertrouwen. Jaime is na de moord op Carlos, twee jaar geleden , onze buschauffeur. Victor is gediplomeerd als kok. Cruz, een jonge vrouw beheert de kassa en de zaal. Samen runnen ze onder de supervisie van Giancarlos het horeca-opleidingscentrum en restaurantje El Tempisque. Giancarlos. Hij is mijn rechterhand. Hij houdt alles in de gaten, zorgt voor alles waar nodig, bemiddelt met bendejongeren. Op hem kan ik rekenen. Allen die ik noem: oud-leerlingen, rijpe vruchten aan de vijgenboom.

Groene, belovende vruchten, zijn er die ook? Ik noem Sara. Ze komt uit één van de armste gezinnen. Prima studente. Ze kwam op het einde van vorig schooljaar, eind november, vragen of ze zou mogen verder studeren. Geneeskunde. Het bestuur van SASEL in België gaat akkoord. We wagen het erop. Een meisje met talent en de wil om van zero verder op te klimmen, dat kan je toch niet weigeren, zei iemand ons. Sponsors willen Sara helpen. Mooi, maar we mogen niet vergeten dat Sara al zover is geraakt dank zij mede de steun van de Witte-Kerkgemeenschap via de salarissen voor de leerkrachten.

Toch blijft het leven van onze boom broos. Hem verzorgen kost liefde, geduld en geld. We blijven van steun afhankelijk. Jullie hebben onze vijgenboom al jaren mee verzorgd. Zo redden we elkaar. Zoals Jezus dat bedoelde. Allen gered van de liefdeloosheid, van de afwezigheid van God. Bedankt  iedereen.
WILLIAM ARAGON      2/3 maart 2013

Dit bericht is geplaatst in Onze preken. Bookmark de permalink.