2e zondag van de advent B 2014 p

7 december 2014  (Viering)

Welzijnszorg 2014: Getuigenis

Is iedereen beschermd tegen armoede, als je ziet dat 1op 7 mensen getroffen zijn door sociaal onrecht? Dit is de vraag die Welzijnszorg ons stelt in deze adventstijd. En, als we naar onze wereld kijken en de actualiteit volgen in ons land, dan zien we dat inderdaad 15% van de mensen in armoede leeft en 20%  bestaansonzeker is. Het is zelfs zo dat meer en meer mensen in armoede terechtkomen en dat de kloof tussen arm en rijk groter wordt. Nochtans hebben onze voorouders een sociaal en solidair beschermingssysteem opgebouwd. Wat is er dan aan de hand in ons eigen lieve land?

Onze samenleving draait als maar sneller, met het oog op winst en op steeds snellere en steeds grotere winst. Tijd is geld, de prestatiedruk is enorm en de perfectie is het ideaal. Ook het onderwijs en de dienstverlening zijn hier het slachtoffer van. Bij dit alles komt nog bij dat de zwakste schouders, de mensen die het altijd al moeilijk hebben, de zwaarste lasten van de huidige besparingspolitiek van ons beleid moeten dragen. Dit is sociaal onrechtvaardig en dus onaanvaardbaar.  Onze openbare dienstverlening is te ingewikkeld voor de meeste mensen en onze beleidsmensen kennen de wereld van kansarme mensen helemaal niet of veel te weinig.

Als je nooit in  de ogen hebt gekeken van mensen die niet meekunnen met hoe onze wereld draait, als je nooit geluisterd hebt naar hun verhaal, dan is het moeilijk om je voor te stellen:
–  wat het betekent amper te kunnen lezen of schrijven en dus ook je rechten niet kennen en
bijgevolg dikwijls van het kastje naar de muur gestuurd te worden.
– wat het betekent elke dag opnieuw, en dit jaren aan een stuk, opgeschept te zitten met een
berg problemen tegelijkertijd en nu nog moeten horen dat de 10 m3 gratis water en de 100
kw gratis elektriciteit per persoon wegvalt, dat je meer moet betalen voor het openbaar
vervoer, voor de kinderopvang, voor de school …je zou van minder depressief worden.
– wat het betekent doktersbezoek te moeten uitstellen of medicatie niet te kunnen nemen,
omdat er geen geld voor is.
– wat het betekent alleen maar een tas te hebben, met een scheerapparaat er in en wat
gekregen of gevonden spullen en, met die tas, heel de dag moeten rondlopen en hopen dat je
’s avonds een plaatsje hebt in een nachtopvang voor daklozen.
– wat het betekent als je naar de openbare diensten moet bellen en je krijgt alleen maar een
automatisch  antwoordapparaat te horen i.p.v. een levende mens en je niet weet wat te doen.
– wat het betekent dat diensten, waar arme mensen een beroep kunnen op doen, ofwel
afgeschaft ofwel ingekrompen worden, omdat ze met verminderde middelen moeten werken.
– wat het betekent  met een beschadigd vertrouwen in jezelf en in de wereld te moeten leven,
waardoor je op den duur blokkeert, geen greep meer hebt op je eigen leven en je dit meestal
zelfs niet kan uiten, waardoor je in een totale vereenzaming terechtkomt…

Jaren geleden hebben we, met enkele mensen, het Ontmoetingshuis Welzijn Stuivenberg opgericht in Antwerpen en het is van daaruit dat we hier jaarlijks komen getuigen. We willen er kansarme mensen een warme thuis bieden, waar ze tot rust kunnen komen, een luisterend oor vinden en gewaardeerd worden als mens. We willen ze sterker maken en voor hun rechten leren opkomen. Maar, als we zien waar onze samenleving nu naartoe evolueert en welke beleidsmaatregelen er recent genomen zijn, is het schrijnend om vast te stellen dat de zwak-sten daar nog eens de dupe van zijn. Er zijn nog zoveel mensen van goede wil, die zich solidair inzetten voor medemensen en zelfs taken van het beleid overnemen, maar die nu verontwaardigd zijn of ontmoedigd geraken om het sociale onrecht dat aan het gebeuren is.

Arme mensen willen gewoon gelukkig zijn, zoals iedereen, en wat ze ons vragen is:
– Zie ons staan en sluit ons niet uit.
– Laat ons voelen dat we er mogen zijn, en zoals we zijn.
– Behandel ons als gewone mensen, niet als sukkelaars.
– Geef ons een duw in de rug als we het weer eens niet aankunnen.
Arme en gewoon werkende mensen willen ook hun bijdrage leveren aan de samenleving en nog een beetje inleveren als het moet, maar ze lijden er onder dat de lasten zo onrechtvaardig verdeeld worden, en dat, bijvoorbeeld, de superrijken, de 1,5 % allerrijksten, zomaar en op alle gebied, de dans kunnen ontspringen. Is elke mens dan niet evenwaardig?

Lieve mensen, laten we onze stem horen, opdat ons beleid weer het belang van alle mensen zou behartigen en opdat onze openbare diensten weer een menselijk gelaat zouden krijgen.
We kunnen hiertoe ons steentje bijdragen door de oproep van de vele sociale organisaties te steunen in hun huidig sociaal verzet . Ook de Bijbel roept ons vandaag op niet te berusten in onrechtvaardige situaties, maar om zorg te dragen voor elkaar. Bij Jesaja hoorden we:
Bereid de Heer een weg in de woestijn, elk dal moet opgehoogd en elke berg en elke heuvel moet worden afgegraven, alle oneffen plekken moeten worden vlakgemaakt… De heerlijkheid van de Heer zal zich openbaren. Als een herder zal Hij zijn kudde weiden: in zijn arm brengt hij de lammeren samen en Hij draagt ze aan zijn borst terwijl Hij de ooien leidt.

Lieve mensen, die tederheid en warmhartigheid van onze God is maar voelbaar in en door mensen. God heeft immers geen andere handen dan de onze en geen ander hart dan het onze.
Laten we zorgzaam zijn voor elkaar, attent voor wie het moeilijk heeft, onze duim in de lucht steken voor een kind dat zijn best doet, ons hart en onze deur gastvrij openzetten voor mensen in nood. Samen kunnen wij het verschil maken als we ook onze verontwaardiging delen en onze menselijke warmte inzetten om te werken aan verbondenheid en solidariteit. Zo kunnen we de wereld en het leven openhouden voor weer een nieuw begin! Is dit niet de betekenis van kerstmis?
Jaklien Van Olmen, medewerker van
Ontmoetingshuis Welzijn Stuivenberg,
Handelstraat 72, 2060 Antwerpen.

g van de advent

Dit bericht is geplaatst in Onze preken. Bookmark de permalink.