Deel 5: Zending

Midden 1217 stuurde Dominicus de meesten van zijn broeders twee aan twee de wijde wereld in. Volgens één bericht gebeurde dat vanuit Toulouse, volgens een andere melding vanuit Prouille.

Directe aanleiding voor deze rigoureuze ingreep in de nog kleine groep schijnt de uiterst dreigende oorlogssituatie rond Toulouse te zijn geweest. Maar bij Dominicus zat er achter, dat hij zijn orde niet wilde laten opsluiten binnen de grenzen van een bisdom. Hij dacht internationaal. Dit was iets voor de héle christenheid. Hij wist de paus aan zijn zijde.

De eerste groepen zond hij naar Parijs en Madrid. Iets later kwamen Rome en Bologna aan de beurt. Aan deze namen is te zien, dat Dominicus nóg een verlangen had. Zijn predikers moesten door studie een gedegen ondergrond voor hun prediking opbouwen. De genoemde steden bezaten alle een universiteit. Parijs en Bologna hadden bovendien de beste papieren. Voorts blijkt hier een ook voor latere dominicanen kenmerkende voorkeur voor de grootste steden.

‘Ik weet wat ik doe’

jordanusHet besluit van Dominicus om een groot deel van de nog kleine groep uit te zenden viel bij bisschop Fulco, Simon van Montfort en andere vrienden en ook bij de medebroeders niet in goede aarde. Zij protesteerden. Jordanus van Saksen (afbeelding), de eerste levensbeschrijver, doet het voorkomen, alsof dit idee bij Dominicus plotseling was opgekomen. Dat was het niet.
Op zijn laatst heeft Dominicus dit idee al in Rome opgedaan, toen hij besprekingen voerde met de pausen Innocentius en Honorius en de omgeving van de Romeinse curie. Het hele streven paste ook in de kerkpolitiek van die dagen. Daarom stond het besluit bij Dominicus zo vast. Het was geen spontane opwelling, maar een in hart en ziel verankerde overtuiging, dat het zó moest en niet anders. Dat blijkt ook uit zijn zeer kordaat antwoord aan de vrienden en medebroeders die tegensputterden: ‘Spreek me niet tegen; ik weet goed wat ik doe.’

Reizen, preken, sterven

Zelf ging hij eind van dat jaar naar Rome. Van dan af tot aan zijn dood reisde hij veel om de nieuwe stichtingen van zijn orde te bezoeken. In de zomer van 1218 ging hij van Rome naar Spanje. Voorjaar 1219 liep hij van Spanje via Toulouse naar Parijs en vandaar naar Bologna. In november 1219 was hij aan het pauselijk hof te Viterbo. In mei 1220 was hij aanwezig op het eerste generaal kapittel, (de algemene vergadering van de afgevaardigden uit de hele orde), te Bologna.
Daarna preekte hij in Noord-Italië en eind 1220 was hij in Rome om er een zusterklooster in opdracht van de paus te hervormen. Eind mei 1221 woonde hij het tweede generaal kapittel van zijn orde bij te Bologna, hervatte daarna zijn preektocht in Noord-Italië, keerde naar Bologna terug waar hij op 6 augustus 1221 stierf. Paus Gregorius IX verklaarde hem op 3 juli 1234 heilig.

Comments are closed.