Sluiting van de Witte-Kerk in Schilde-Bergen

Sluiting van de Witte-Kerk in Schilde-Bergen

Op zondag 26 juni om 11.00 u. heeft de laatste eucharistieviering plaats in de kerk van Schilde-Bergen. Aan een periode van 80 jaar aanwezigheid van de paters Dominicanen en 56 jaar effectief parochie van O.-L.-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomen komt nu een einde. De paters Dominicanen startten hier al van in 1942, aanvankelijk in voorlopige gebouwen. Bij de inwijding van de kerk met het rieten dak in 1952 werd het een kapelanie van Schilde-Dorp tot ze erkend werd als zelfstandige parochie in 1965. De kerk met het strooien dak, later na de brand in 1970 de Witte-Kerk of het ‘t Wit Kerkske genoemd, was een begrip voor territorialen, maar ook voor vele niet-territorialen, gelovigen en niet-gelovigen. Velen kwamen hun handen uit de mouwen steken voor allerlei festiviteiten en acties. Het waren mensen die hun kinderen toevertrouwden aan de scouts en de jeugdclub Oezewoeze, jeugdverenigingen opgericht onder het initiatief van de paters, zelfs de school Sint-Ludgardis was oorspronkelijk opgericht als een parochieschool, de Maria-Assumptaschool.
Het aantal bewoners groeide spectaculair door de nieuwe verkavelingen: meestal villawijken en de kinderen gingen naar de ‘openluchtschool’.  De band tussen parochie en school bleef bestaan, want de voorbereiding van de eerste communie greep plaats in de school. Ook de vormselviering startte vanuit de school, al werd dit later overgenomen door parochiale vrijwilligers.
Generaties ouders en kinderen kenden dus elkaar van de school én de kerk. De spectaculaire brand van de kerk in juni, was een mijlpaal: overal schoten initiatieven uit de grond om de kerk herop te bouwen en exact 2 jaar later stond er de nieuwe kerk. De bezielende kracht erachter was pater pastoor Jos Mertens, die ook na de heropbouw, de immense solidariteit blijvend onder de bewoners wist aan te wakkeren. Was er ergens grote nood, dan wist hij de personen te vinden die het mee konden oplossen – gelovigen en niet-gelovigen. Wie herinnert zich nog de predicatie van 2 jonge dokters die n.a.v. de schrijnende reportages in weeshuizen en ziekenhuizen in Polen, geld kwamen vragen voor een coloscopie-apparaat en ’s anderendaags voldoend geld hadden voor 2 toestellen?
Wie herinnert zich niet de vele fancy-fairs en feestjes om geld bijeen te brengen voor de kerk? De kerstmarkten voor de kinderen? De omhalingen op Missiezondag met elke keer een andere gastpredikant? De oprichting van een eigen koor: de Pater Mertens Kantorij? Het jaarlijks opstellen van de unieke Kerststal? De scouts? De concerten van het Festival der Voorkempen?…om er maar een paar op te noemen.
Elke zondag zaten de vieringen vol: ’s ochtends  om 8.30 u. de scouts-groepsmis met jongeren en hun ouders, en in de laatste ochtendmis met achteraan in de onthaalruimte, staande, de jongeren van de jeugdclub Oezewoeze, die na de communie vertrokken naar hun lokaal boven de Liebaert om daar gezellig bijeen te zitten. Voor pater Mertens was dit een voorwaarde: eerst naar de mis en daarna pas het Oezewoeze-lokaal open.
Onder pater Jos Mertens kwamen maandelijks een 25-tal mensen samen om de voorbije activiteiten te evalueren en plannen te maken voor de volgende maand: een parochieteam avant-la-lettre.

Langzamerhand werd het weefsel tussen Kerk en gemeenschap minder hecht. Maar het bleef veruit de kerk met het meest aantal kerkgangers. In 1995-1996 werd een grote enquête ingericht met als resultaat de verkiezing van het eerste parochieteam. Het was tevens het startschot voor vele werkgroepen. Bij de liturgie werden ook leken meer actief betrokken: een beurtrol voor lectoren in iedere eucharistieviering, een lekenpreekploeg, een pastoraal werker en gebedsleidsters. Ook uit die periode stamt de uitgave van ons grijs gebedsboekje, waarmee alternerend kon gebeden worden in schuldbelijdenis, gloria, geloofsbelijdenis en tafelgebed. Er stonden ook liederen in voor de adventsperiode en Marialiederen. Allemaal elementen die de kwaliteit van de liturgie ten goede kwamen. Waar heel wat mensen afhaakten voor de wekelijkse eucharistievieringen, bleven ze toch nog naar onze kerk komen voor speciale gelegenheden: doop, eerste communie, vormsel, huwelijk en uitvaart. Vieringen die stuk voor stuk grondig werden voorbereid.
Door corona moest de kerk, zoals alle kerken, een hele tijd gesloten blijven. Daarna kwam de kerkgang terug op ‘gang’, zij het minder talrijk dan ervoor. Ondertussen kwamen ook de administratie om de hoek kijken: op 80-jarige leeftijd moet een pastoor op pensioen: in juni was het zover voor pater Marc. Op het provinciaal kapittel van de Dominicanen in 2018 was reeds beslist dat zij de parochie zouden teruggeven aan het bisdom als de gelegenheid zich voordeed, omdat zij niet meer beschikten over jonge paters voor pastoraal werk. Zij hadden ook de intentie om het gehele domein dan te verkopen. Gezien de algemene achteruitgang van het kerkbezoek heeft mgr. Bonny beslist om de kerk als parochiekerk aan de eredienst te onttrekken en te ontwijden. Wat in het begin ontstaan was uit een contract tussen de paters Dominicanen (zij stelden een pater voor als pastoor) en het bisdom (benoemde die pater effectief als pastoor), komt daarmee definitief een einde.
Met heel veel pijn in het hart, maar ontzettend dankbaar voor wat de paters Dominicanen hebben betekend voor onze Kerkgemeenschap, nemen we nu afscheid van de parochie.
Zoals u wellicht vernomen hebt in de krant heeft de gemeente Schilde het domein gekocht om er een ‘waardige’ bestemming aan te geven. Welke is ons nog niet bekend.
Hierbij danken pater Marc o.p., het kerkfabriek en het parochieteam u allen voor uw inzet en meevieren gedurende die vele jaren.
In september komt er een herinneringsboek uit dat gratis zal aangeboden worden aan de trouwe abonnees van het parochieblad maar ook te koop zal aangeboden worden aan kostprijs.
Moge God en zijn moeder Maria, de patroonheilige van Schilde-Bergen, u zegenen op uw weg, waarheen u ook gaat.
Gerda Huys

 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.