Sacramentsdag

Sacramentsdag

Overweging bij de evangelielezing van Sacramentsdag (Mc.14,12-16; 22-26). Dit feest wordt gevierd op 3 juni. Wanneer dit een weekdag is, mag dit feest op de daaropvolgende zondag gevierd worden.

Enkele jaren geleden maakte de Amerikaanse politicus Al Gore een film, die wereldwijd een schok teweeg bracht. In niet mis te verstane beelden liet hij zien hoe het klimaat in hoog tempo verandert als gevolg van onze westerse economie. De klimatologische veranderingen zijn vooral een gevolg van het hoge energieverbruik in de rijke landen en de daarmee gepaard gaande CO2-uitstoot. Sinds duidelijk is dat onze natuurlijke energiebronnen slinken en ons klimaat dramatisch verandert, zoekt men naar mogelijkheden voor schone energie. Parken met windmolens worden aangelegd, zonnepanelen worden door de overheid gesubsidieerd en er wordt onderzoek gedaan naar biologische verantwoorde brandstoffen. Biobrandstof is een milieuvriendelijk alternatief, dat gewonnen wordt uit maïs. Terwijl de maïsvelden vol staan om onze economie draaiende te houden, raakt het voedsel in de wereld op. In de rijke landen, waartoe ook België behoort, merken we dat niet, maar in de arme landen ervaren mensen het aan den lijve. Maïsvelden produceren steeds minder voedsel en steeds meer brandstof. Economische welvaart en honger kijken naar dezelfde onafzienbare maïsvelden, en wie mag de velden in en wie plukt de kolven?

Met Sacramentsdag vieren we het tegenovergestelde, want Jezus nodigt ons allen uit aan zijn tafel, waar er plaats is voor iedereen en iedereen genoeg zou moeten hebben. Het woord ‘sacramentum’ betekent in eerste instantie: eed, afspraak, verbond van trouw en vriendschap. Een verbond is altijd tweezijdig, er wordt evenzeer iets van de andere partij gevraagd. De instemming van het volk en de belofte om het Woord gestand te doen zijn onmisbaar. Daardoor wordt het verbond bezegeld. Christus is des te meer aanwezig in het brood en de wijn, anders gezegd: de aanwezigheid is des te meer realistisch naarmate wij Hem tegenwoordig stellen in gedachten, woorden en daden van liefde. Dan blijft Christus in ons, ook als de kelk allang leeggedronken is en het brood weer weggeborgen. Rijk en arm delen dezelfde aarde en dezelfde rijkdom. Wie mag de velden in? Wie plukt de kolven? Op welke manieren kunnen we, in navolging van Jezus, het brood breken en delen, zodat er voor iedereen genoeg is om gelukkig te leven?

Sacramentsdag: het zou eigenlijk een hoogfeest moeten zijn voor de kerk-gemeenschap, maar we vieren het in mineur. Want straks kan het niet meer bij gebrek aan priesters. Dan kan er immers geen eucharistie meer gevierd worden. Zo zeggen het de leiders van de kerk. Vreemd is dat. Het is toch Christus zelf die zijn aanwezigheid heeft toegezegd. We hebben dat niet van een paus of een bisschop. Het is Christus zelf die zijn aanwezigheid als Verrezene laat vieren in de gemeenschap. “Ik blijf bij u tot aan de voleinding der tijden”. Hij is de grondslag van alle sacramentele momenten, waarin ons geloof wordt uitgedrukt en gevierd. Wat er nodig is om eucharistie te vieren is een geloofsgemeenschap. Mannen en vrouwen die zich samengeroepen weten in de geest van Jezus om zijn testament ter harte te nemen. “Doe dit tot mijn gedachtenis” is tot allen gericht, mannen en vrouwen, zonder onderscheid van ras of cultuur.
Louis van den Nieuwenhuyzen,
pastoor op rust

Kategorie(n): Geen categorie

Comments are closed.