Pinksteren A 2014

8 juni 2014 (Viering)

Samen Kerk-zijn

Alle Nieuw-Testamentische getuigenissen zijn het erover eens dat de snelle groei van de jonge Kerk meer nog was toe te schrijven aan Gods stimulerende kracht achter de schermen, dan aan de gedreven inzet van de eerste verkondigers.  Zo schrijft Johannes, in onze evangelielezing dat Jezus, toen Hij zijn apostelen uitzond om zijn Boodschap te gaan verkondigen, hen een ‘surplus’ meegaf: “Hij blies over hen en zei: ontvang de heilige Geest”.

Wel wat simplistisch geformuleerd, moet Lucas gedacht hebben toen hij zijn tweede boek ‘De Handelingen der Apostelen’ begon te schrijven.  Wat was de impact van die ‘heilige Geest’?  Hoe kan ik dat aan mijn lezers uitleggen?
Een nationaal elftal dat op het punt staat naar het wereldkampioenschap in Brazilië te vertrekken  moet zozeer gemotiveerd worden dat het boven zijn mo­gelijk­heden uitgroeit. Wij noemen dat ‘oppeppen’. Bij Lucas heet dat: in vuur en vlam zetten. Een trainer die zijn mannen in vuur en vlam zet, ís – in de taal van Lucas – zelf vuur en vlam; en tijdens de match is hij zijn spelers nabij als ‘vuur boven hun hoofden’.
Die Iemand die als ‘vuur boven de hoofden van de apostelen’ zweeft, is Gods Roeah zegt Lucas. Vertaald betekent dat: Gods Geest, Gods Adem, God die je omvat als een zachte bries. Het hebreeuw­se woord Roeah is niet alleen grammaticaal een vrouwelijk woord maar heeft in de Bijbel ook moederlijke karak­teristieken:
– Gods Roeah is levenwekkend: “God vormde de mens uit klei en blies hem zijn Roeah, zijn levens­adem, in de neus. Zo werd de mens een levend wezen” staat er in het scheppings­verhaal (Gen. 2,7);
– Gods Roeah, ons door Jezus beloofd, is als een moeder, zodat we niet verweesd achter­blij­ven – schrijft Johannes (14,18);
– Gods Roeah is als een opvoed­ster die “u alles zal leren en in herinnering brengen wat Ik u gezegd heb” zegt Jezus (Jo. 14,26).
De heilige Geest is God die niet alleen mensen oppept, maar ook voor hen zorgt, met hen begaan is als een moeder om haar kinderen, die nieuw leven schenkt van pril geloof.

Dat geboorteproces – en dit is de essentie van het wonder van Pink­steren – beperkt zich niet tot dat select groepje van apostelen. “Vol van Roeah, vol van heilige Geest” gooien de leerlin­gen de deuren open en staan ze oog in oog met Meden, Per­zen, Joden, Egyptena­ren en die andere voor ons onbekende nationa­liteiten. En dan blijkt dat dat wordings­pro­ces overdraagbaar is: wat de Roeah in jou bewerkt, kan via jou ook aan ande­ren overgedragen worden. Zo wordt ‘Kerk’ geboren. De brab­bel­taal van die pasge­boren kerk­men­sen wordt door iedereen verstaan als moedertaal: een taal waarvan de klanken verweven zijn met leven, met warmte, lief­de, vrede, met hoop en toe­komst­perspec­tief, met woorden die niet alleen verstandelijk begrepen worden maar ook inge­voeld worden. Zo wordt Pinksteren het geboortefeest van ‘samen Kerk-zijn’.
Marc Christiaens o.p.

Dit bericht is geplaatst in Onze preken. Bookmark de permalink.