Kerst Scoutsviering

Meterslange tafels met eten en drinken waaraan lachende mensen zitten. Een moment van geven en nemen, zonder gezeur.  Een moment waarop men niet aan geweld denkt, maar eerder aan vrede.  De vrede die we uiteindelijk als we allemaal samenwerken zullen bereiken.

Ik zie kerstmis als een gelegenheid om families te herenigen. Dit moet dan niet alleen fysiek zijn, maar ook mentaal. Er wordt gedacht aan diegenen die er deze avond niet meer kunnen bij zijn, diegenen die we in het afgelopen jaar verloren hebben aan stommiteiten, geweld, de dood, … Een moment waarop de moeilijkste periodes uit het jaar samenvallen en je kan zien dat de mensen om je heen van je houden.

Het is een periode van gezelligheid en sfeer, eender waar je komt.  Kerstmarkten, kerststallen, kerstbomen, noem maar op.  Misschien met een beetje geluk wat sneeuw.  Maar sneeuw betekent ook koude dagen. En zelfs in deze koude dagen zullen er mensen zijn die niet gezellig binnen, aan het haardvuur met de familie pakjes kunnen openmaken.  Want wat we niet moegen vergeten is dat in deze tijden armoede nog steeds een groot probleem is en dat er nu, op dit moment, honderden mensen buiten in de koude zitten te wachten op iemand die hen een zalige kerst wenst.  Daarom zou ik graag eventjes aan deze mensen willen denken.

Ik zie Kerstmis als een moment dat gelovigen en niet-gelovigen samen delen, maar ieder op zijn eigen manier.  We hebben allemaal een Gods besef en je kan er niet om heen dat er iets is.  Er zijn natuurlijk wel verschillende vormen van geloof.  Geloof in God, hout vasthouden als je iets zegt dat niet mag gebeuren, karma, het hiernamaals, reïncarnatie, jezelf.

Voor diegenen die geloven in God is dit een herdenking aan de geboorte van Jezus.  En zoals het in het evangelie van Lucas staat: Terwijl ze daar waren, kwam voor haar de tijd dat ze moest bevallen en ze baarde een zoon, haar eerstgeborene.  Ze wikkelde Hem in doeken en legde hem in een voerbak, omdat er geen plaats voor hen was in het gastenverblijf.

Een sobere en bondige beschrijving van de geboorte van Jezus.

Ik denk persoonlijk dat het geloven in jezelf het belangrijkste geloof is.  Zoals God die zijn eigen Zoon op Kerstmis naar de wereld zond om er geboren te worden als één van ons.  Hij werd naar de wereld gezonden als tastbaar bewijs dat God ons graag ziet en dat we het waard zijn bemind te worden.  Zijn wie je bent en daar blij om zijn.  Je hoeft je niet anders voor te doen om erbij te horen, daar maak je het jezelf alleen maar lastig mee. Ieder van ons heeft al eens een ander te snel veroordeeld op vlak van uiterlijkheden, of andere dingen die er eigenlijk niet toe doen.  Ook pesten is iets waar wij jammer genoeg veel te vaak mee te maken krijgen, op school, op het werk of op de scouts.  Daarom is het belangrijk dat we eens in eigen hart kijken en, vooral, ons in de plaats van een ander stellen.  Wandel maar eens een paar kilometer in de schoenen van iemand die regelmatig gepest wordt: je zal twee keer nadenken voor je iemand te snel veroordeelt.

Ook Jezus heeft gezegd dat elkaar graag zine het allerbelangrijkste is, ook al is dit niet altijd eenvoudig.  Zijn gebod luidt immers: Bemin God bovenal en uw naaste zoals uzelf.  Wie zichzelf niet graag ziet, kan dus ook een ander niet graag zien.

Daarom hoop ik dat wij allen kunnen blijven geloven in de liefde.  Dat wij onszelf graag zien, met onze troeven en beperkingen, en de mensen rondom osn, die evenmin perfect zijn, maar wel heel waardevol.

Dit wens ik jullie dan ook allen toe voor het jaar 2013: Dat jullie heel veel liefde mogen geven én ontvangen.  Een zalige Kerst!

Alizée Hendrickx

Dit bericht is geplaatst in Onze preken. Bookmark de permalink.