3e zondag van de vasten B 2015 p

8 maart 2015  (Viering)

Kiemen van verrijzenis
(Joh. 2, 13-25)

“Een moedig man, die waarlijk inspireert, met een zeldzaam geworden vorm van militant altruïsme, en pure goedheid.” Het zijn woorden van de Nederlandse auteur J.L. Pfeyffer.
Heeft hij het over Jezus? Zou best kunnen. Iemand, die inspireert. Een man van pure goedheid. Zo kennen we Jezus toch uit de evangeliën. Een moedig man, die getuigt van een militant altruïsme. Zo wordt Jezus hier in dit evangelie opgevoerd.
De weerstand tegen Jezus in bepaalde leidende religieuze kringen, is in dit gebeuren voelbaar. Jezus wil Pesach vieren met de leerlingen in Jeruzalem. Hij is zich bewust van de dreiging en hij zal die niet ontwijken. ‘Hij ging vastberaden naar Jeruzalem’, schrijft Lucas daarover. Vastberaden. Militant. Hij zal de confrontatie met de tegenstander aangaan. Hij zal verdedigen datgene waarvoor hij heeft geleefd. Consequent vanuit rechtlijnige liefde. In die strijdvaardige maar wel gespannen gemoedstoestand treft hij het mercantiele spektakel aan dat het wezen van de tempel als gebedsruimte aantast. Hier wordt reëel contact met God belemmerd. Jezus verdedigt de mensen die beroofd worden van de mogelijkheid met  God in contact te treden. Dat is een fundamenteel onrecht dat voor Jezus niet kan. In zijn gespannen toestand gaat hij weinig zachtaardig te keer in een benauwend wereldje. Een wereldje van hebben en nog meer zien te krijgen en sjacheren en hol offerritueel. Het is allemaal zo ver weg van datgene waarvoor de Tempel bedoeld is: Godsontmoeting. Er barst iets in Jezus: verontwaardiging en ontgoocheling. Het is genoeg geweest. Weg ermee!
De leerlingen zijn verbijsterd door de plotse ontlading. Het is geen voorbedacht optreden. Jezus greep een stuk touw om aan de ontruiming te beginnen. Hij doet het zelf. Alleen. De leerlingen staan versteld. Johannes laat hen het gebeuren begrijpen vanuit de Schrift. Zo stelt Johannes ook ons gerust. Er is niets mis met Jezus. Jezus eist respect voor datgene wat voor iemand een link kan betekenen met God: een gebedshuis. Hij doet dat vanuit zijn liefde die hij zijn Vader noemt. Wie religieuze gevoeligheden kwetst, haalt zich woede op de hals.
In een gespannen klimaat, zoals dat waarin Jezus zich bevindt, kan de ontlading heftig worden. Het geweld van Jezus in de tempel wordt niet zonder meer door iedereen geaccepteerd. De getroffenen zijn  de veehandelaars. Met welk recht randt die vreemdeling uit Nazareth en zijn ploeg meelopers, met welk recht randen zij mensen en hun kostwinning aan? En geldwisselaars die horen toch bij de tempel. Het is toch comfortabel voor de tempelbezoekers die willen offeren, alles bij de hand te hebben? En wie geld wil verdienen, moet daar ter beschikking zijn. Wat misdeden die mensen? Hun  normvervaging zit in het feit dat ze gebedsruimte bezetten uit winstbejag. Normvervaging is van alle tijden.
De sfeer rond Jezus wordt grimmig. Sommigen kennen zijn reputatie als wonderdoener.  Laat hem bewijzen dat hij superieur is dan kunnen we nog één en ander accepteren. Laat hem voor wat sensatie zorgen, dan hebben we er nog iets aan gehad, aan dat tumult. Het is de zoveelste pijnlijke ontgoocheling voor Jezus. Zijn persoonlijkheid wordt gereduceerd tot wisselmunt. We horen in het evangelie al de lijdensverhalen naderen. Jezus zal inderdaad verkocht worden .Hij wordt hier uitgedaagd door omstaanders. Maar zijn antwoord is even uitdagend. “Breek maar af”. Er wordt op twee verschillende niveaus gesproken. Daardoor zet Jezus hen op het verkeerde been  en beginnen ze een nutteloze discussie. Er is geen toenadering meer mogelijk. Ze vroegen hem om een teken van superioriteit. Jezus geeft hen een superieur antwoord  dat spottend en tegelijk wrang is.  Maar lichtpunt, ook voor ons, achteraf. Want het gaat over zijn verrijzenis. Die mogelijk was omdat hij in liefde consequent bleef.
De woorden van de Nederlandse auteur, in het begin aangehaald, werden door hem bedoeld voor de huidige paus Franciscus. Dat is ook een moedig man die dapper zijn curiekardinalen kapittelde om het Vaticaan te zuiveren tot een huis van liefde in plaats van berekening en macht. De paus had ook lovende woorden voor toegewijde medewerkers want die zijn er ook. En waar die zijn, begint verrijzenis.
Er zijn veel verhalen mogelijk over mensen die, in het spoor van Jezus, in liefde tot het uiterste gaan.
Maar het is Sasel-Aragon-weekend. Daarom ook het verhaal over de Salvadoraanse aartsbisschop Oscar Romero. Voor hem waren de arme indianen tempels van God. Daarom is contact met God vooral te vinden in het respect, in de zorg voor de armen. U hoorde tussen de twee lezingen enkele zinnen uit zijn preek van zondag 23 maart 1980. De preek was via primitieve, plaatselijke zenders te horen tot in de kleinste dorpen. In volle burgeroorlog in El Salvador lanceerde hij vanuit zijn kathedraal in de hoofdstad San Salvador een oproep tot het leger. U hoorde hem de soldaten smeken niet langer de arme, uitgebuite boerenbevolking, hun landgenoten dus, uit te moorden. U hoorde hem smeken, gebieden zelfs in naam van onze God die alleen maar liefde is. Die oproep was een mokerslag die hij de machthebbers toebracht en die hij de volgende dag 24 maart 1980 met de dood bekocht. Mgr. Romero woonde niet in het aartsbisschoppelijk paleis maar in een klein kamertje in een ziekenhuis, te midden van arme, terminale patiënten. Op 24 maart zou hij er een uitvaart celebreren in de kapel. Men had hem gewaarschuwd: draag de mis  niet op want er zijn onheilspellende signalen voor mogelijke liquidatie. Hij besefte dat hij gevaar liep. ‘Ik doe het toch’ zei hij ‘de familie van de overledene rekent op mij.’ Zijn  pure goedheid werd hem fataal. Hij werd voor het altaar door een scherpschutter vermoord.  ‘Ooit zei hij: ‘Als ze mij doden, zal ik verrijzen in het Salvadoraanse volk.‘
Het optreden van Jezus in de tempel, het optreden van Mgr. Romero in de kathedraal. Twee gelijkaardige verhalen. Verrijzenisverhalen.
Beseffen wij, lieve mensen, hier in de Witte Kerk samen, dat wij allen aan die verrijzenis van het Salvadoraanse volk aan het werken zijn? Jullie volgen al jaren dat moedige, rechtlijnige spoor van solidariteit. Telkens als jullie mee zorgen voor de bezoldiging van leerkrachten in El Zaite. Jullie schenken  de allerarmste Salvadoraantjes, die in miserabele krotten wonen, toch prima onderwijs. Ter plekke, in het fraaie: el colegio San Martin de Porres. Een oase waarin zeer  kwetsbare kinderen kunnen openbloeien. Ze krijgen in een gedisciplineerde en toch warme, liefdevolle en veilige omgeving, een  goede opvoeding. In hun ogen straalt het  uitzicht op een leven van betere kwaliteit. Daar zorgt William Aragon voor, een Salvadoraanse indiaan, die hier in Schilde 10 jaar opgroeide. Als kind kwam hij in nauw contact met Mgr. Romero. Mgr. Romero kwam vaak eten met de weeskinderen in het weeshuis waar William woonde.  Met Mgr. Romero als inspirator keerde William terug naar zijn volk en startte hij  het totale SASELproject. Tot op vandaag is hij de moedige bezieler ervan. Hij werkt in constant levensbedreigende situaties. De kracht om vol te houden geven ook  jullie hem. Jullie geloof, hoop en liefde maken dat el colegio San Martin de Porres kan bestaan. Het  is een unieke school in El Salvador. Onderwijs van die kwaliteit bestaat er voor de allerarmsten niet. Ik hoef  de werking en de evolutie van SASEL, jullie project, hier niet meer te bespreken. Jullie hebben het al zo lang en zo trouw en mild omarmd. Uit jullie inzicht in de noodzaak van vorming en onderwijs zijn ook de andere deelprojecten ontsproten. Het voedingsproject, het medisch project, de scoutsbeweging, het landbouwproject, het pastoraalproject, de opbouw van de gemeenschap van El Zaite. Het is jullie geschenk en hoe belangrijk dat alles is en wat de resultaten zijn, kunnen jullie lezen in de infobrochure, te vinden in de onthaalruimte. Neem gerust een brochure mee.
San Romero de America – de eretitel die de armen hem geven – geeft al de medewerkers aan het SASELproject een hardnekkig geloof dat het anders kan. De visie van Mgr. Romero op de oorzaken van de armoede en de gevolgen ervan worden gedeeld door paus Franciscus. Romero’s oproep tot solidariteit tussen arm en rijk maakt verdraagzaamheid tussen culturen mogelijk en is de enige garantie voor wereldvrede, voor een toekomst, ook voor onze kinderen en kleinkinderen. Mgr. Romero verwoordt de echte BLIJDE BOODSCHAP van Jezus. Een boodschap zo  typisch eigen aan het christendom. Precies in solidariteit kunnen arm en rijk samen gelukkig zijn. Aan rijk en arm samen behoort het Rijk der hemelen. Een toekomst van geluk. Wij hier – in deze Wittekerkgemeenschap – zijn allen kinderen van die hoop. We  ergeren ons aan de onrechtvaardigheid in de wereld. In ons leeft de drang om er iets aan de te doen. En we doen het, altijd opnieuw. Vandaag weer in onze zorg voor de kinderen van El Zaite. Hen opgeven is Mgr. Romero opnieuw laten sterven. En in hem, Jezus en onze God, kern van volmaakt geluk. Kiezen voor die levenswijze zijn kiemen van verrijzenis. Verrijzenis is een continu gebeuren van elke dag. Momenten van geluk om nooit nog te vergeten.
Helena Oomes

 

 

 

Dit bericht is geplaatst in Onze preken. Bookmark de permalink.