16e zondag door het jaar A 2014

20 juli ’14 (Viering)

Eindoordeel is geen mensenwerk(Mattheüs 13, 24-43)

Blijkbaar is het in de evangelieteksten ook volop aan ’t zomeren. Vorige week was de parabel van de zaaier aan bod en volgende week gaat het o.m. over een schat die nota bene in een akker verborgen ligt. Vandaag hebben we met het onvermijdelijke onkruid te maken, dat blijkbaar graag opschiet in de tijd tussen zaaien en oogsten. Maar telkens is er alleszins sprake van groei en van verandering. Toch is het niet de bedoeling van Jezus om ons les in tuin- en landbouwkunde te geven. De beelden komen wel uit die hoek maar Hij wil ons heel andere dingen voorhouden.

Allereerst deze vaststelling: op Gods akker groeit onkruid. Waarom dat zo is, zegt Jezus niet. Maar Hij is wel nuchter genoeg om het onder ogen te zien. Nog steeds trouwens gebeurt  er in de schepping  van alles wat niet strookt met de bedoelingen van de Schepper. Wie een beetje de akker van onze aarde opvolgt, kan dat dagelijks vaststellen. We moeten bijgevolg met de aanwezigheid van onkruid leren leven. Vraag is dan: hoe?

Er korte metten mee maken en radicaal het onkruid tussen de tarwe uitroeien? Zo reageren de mensen uit deze evangelietekst die met het ongelukkige woord ‘knechten’ worden genoemd. Eigenlijk voel ik wel sympathie voor hen. Ze willen tenminste actie ondernemen. Maar het mag niet van Jezus. Nee, zegt Hij,want als jullie het onkruid eruit halen trek je tegelijk de tarwe eruit.  Jezus vindt dat we geduld moeten hebben met wat groeit. Wanneer er te vroeg of te drastisch wordt ingegrepen is in zijn ogen het risico te groot dat het goede geen kans krijgt om tot wasdom te komen. Bovendien lijkt onkruid, zeker in de eerste groeiperiode, erg op tarwe. En niemand is er op voorhand honderd procent zeker van wat onkruid en wat goed zaaisel is. Een bezorgde Jezus dringt er daarom op aan ze samen te laten opgroeien tot de oogst. Het kind niet met het badwater weggooien is Jezus’ parool. Hij is geen voorstander van de harde hand, wel van een mild, liefdevol en barmhartig geduld.

Betekent dat nu dat we ons niet druk meer hoeven te maken over het kwaad dat geschiedt? Moeten we alles maar over onze kant laten gaan? Natuurlijk niet. Prioriteit geven aan het goede, het ware en het rechtvaardige is niet iets overbodigs. Het goede dient te worden bevorderd, het kwaad dient  te worden tegengegaan. Een passende straf voor een misdadiger is vanzelfsprekend. Maar dat is iets anders dan uitwieden, alias afschrijven, en op de brandstapel gooien, alias naar de dodencel sturen. Er bestaat ook nog zoiets als nieuwe groeikansen geven en het beetje goede dat in  elke mens huist, aanwakkeren. Want in deze evangelietekst hoor ik ook een pleidooi van Jezus om in het goede te blijven geloven. Te geloven dat het zich zal doorzetten zonder dat wij voortdurend ingrijpen. Overigens, wat bij planten niet kan, kan bij mensen wel. Wij kunnen tot inkeer komen, van koers wijzigen. En dat is vandaag voor ons een méér dan Goede Boodschap. Want, laten we wel wezen: ook wij zijn als een graankorrel uitgestrooid op de akkers van deze wereld. En we weten maar al te goed dat het onkruid niet alleen om ons heen woekert zoals we maar al te vaak denken, maar dat het ook in ons eigen leven aanwezig is en soms welig kan tieren. Er bestaan geen twee soorten mensen: goeden en kwaden, engelen en demonen. Er is maar één soort mensenkind, met goede en kwade, met lichte en duistere, met harde en zachte kanten. Ook aan ieder van ons, met al ons eigen onkruid, geeft Jezus heel ons leven lang ruimte en groeikansen tot een volwaardig, vruchtbaar menselijk bestaan. En we mogen daarbij zelfs al eens een fameuze steek laten vallen. Jezus gunt ons gewoon de tijd om ons onkruid in deugdelijk graan te laten veranderen.

Natuurlijk komt eens de dag waarop we rekenschap zullen moeten geven. En het is best mogelijk dat datgene, wat we voor onkruid hielden, uiteindelijk niet zo slecht blijkt te zijn  en omgekeerd. We oordelen en veroordelen vaak erg kortzichtig als we nog maar vermoeden dat de ander ‘onkruid’ is.
Gelukkig voor ons zal het  eindoordeel geen mensenwerk zijn.
Rita Kuijpers

 

Dit bericht is geplaatst in Onze preken. Bookmark de permalink.