15 augustus C 2013

Maria – Moeder                              (Viering)

Beste moeders, beste moeders van die moeders, beste moeders van die moeders van die moeders, beste partners van die moeders, beste dochters en zonen van die moeders,
beste dochters die al die moeders zelf ook zijn,

Wat een eenvoudig en mooi verhaal: de zwangere Maria die haar zwangere nicht Elisabeth bezoekt en samen geestdriftig over hun zwangerschappen praten.
Ik zie hen daar al zitten, op een bankje in de lommerte, met hun dikke buiken vol van leven, en hun ogen vol van vuur.
Een eenvoudig verhaal, over een eenvoudige vrouw, die het leven nam zoals het kwam. Die ‘ok’ zei toen ze van de Heer, van God, van onze Hogere Bron die al het Leven geeft, een opdracht kreeg: de opdracht om moeder te worden van Gods Zoon op aarde nota bene!
Ze begreep er niets van, kon niet vermoeden wat haar allemaal te wachten stond. Maar ze was begeesterd! Ze voelde dat het juist was, dat het zo moest zijn, dat het haar pad was. En uit vrije wil nam ze de uitdaging aan, liet ze haar eigen wil samenvallen met die van God, en zei ‘ja, het is goed’.
Haar begeestering werkte zo aanstekelijk dat toen ze bij Elisabeth binnenkwam ‘haar kind opsprong in haar schoot en ze vervuld werd met Heilige Geest’.
Wat een mooi zinnetje vind ik dat: ‘Elisabeth werd vervuld met Heilige Geest’.
Het klinkt een beetje vreemd. En ouderwets. En onbereikbaar. Maar ook héél bijzonder.
‘Ben ik wel eens vervuld geweest met Heilige Geest?’, dacht ik toen ik het las. ‘Welneen, dat is alleen voor Bijbelfiguren… Of wacht eens, toont Maria ons niet juist dat iedereen kan aangeraakt worden door de Heilige Geest? Hmmm…’
En inderdaad, als ik mijn gedachten zo laat terugdwalen over mijn leven, dan ben ik vaak ‘vervuld geweest met Heilige Geest’. Want is vervuld zijn met Heilige Geest niet zoiets als begeesterd zijn, bezield zijn, met Liefde, door iets, voor iets? Is het niet jezelf openzetten voor het Leven zelf, in overgave gaan, vervuld worden met een ‘goddelijke stroom’, en die stroom dan laten overstromen naar de omgeving, de wereld toe?
Begeesterd was ik tijdens grote perioden en momenten in mijn leven: tijdens mijn studies in de woordkunst en mijn eindexamenvoorstelling, tijdens de voorbereidingen voor mijn huwelijk en de dag zelf, tijdens mijn zwangerschappen en de geboortes van mijn kinderen, tijdens het grootbrengen en opvoeden van die twee knapen en hun eigen mijlpalen,…
Ja, dat laatste, het zien opgroeien van mijn kinderen heeft mij al met zoveel verwondering en begeestering vervuld! Je baart een kind, en je moet het natuurlijk wel voeden, verzorgen en knuffelen; maar uiteindelijk groeit het toch zomaar als kool, leert het zich vanzelf omdraaien in zijn bedje, trekt het zichzelf recht in zijn parkje, zet het met vallen en opstaan zelf zijn eerste stapjes, en wordt het allerschattigste kinderschoentje plotsklaps maat 43. Je geeft zo’n kind natuurlijk ook opvoeding en vorming mee; maar hoe wonderlijk is het dat het toch zijn eigen persoonlijkheid ontwikkelt en zijn eigen hoogstpersoonlijke pad gaat, net zoals Maria’s zoon. Dan is het de kunst om als moeder (en vader) te zien waar de begeestering van het kind ligt, waar zijn ziel naar hunkert, wat zijn levensopdracht is, waar zíjn talenten liggen om van deze wereld een betere plek te maken. Op zo’n momenten denk ik wel eens: dit kind kan ik dan wel gebaard hebben, en het heeft wel wat genen van mij en mijn man mee, maar die ziel in dat kind, die is niet van mij, die is van het kind zelf, en van de Bron die alle Leven geeft, van God! Die heeft zijn eigen weg te gaan, met zijn eigen talenten en uitdagingen. Het enige wat ik kan doen is zijn begeestering voor het Leven en de Liefde aanwakkeren.
Ook op ‘kleine momenten’ in mijn leven voel ik me vaak begeesterd, bezield, betrokken, toegewijd. Of nog zo’n mooi woord ‘geïnspireerd’; spiritus is Latijn voor geest.
Als ik zing bv. Of als ik lesgeef. Als ik iemand onverwacht heb kunnen verder helpen met iets. Als ik een verrijkende babbel heb gehad met een vriendin, of mijn man. Als een wit pluimpje zomaar voor mijn neus neerdwarrelt als ik het wat moeilijker heb…
Ik spreek nu over mezelf. Maar worden wij van tijd tot tijd niet allen aangeraakt door Heilige Geest? U daar, en u, en u? Is hij niet overal? Is niet iedere mens, ongeacht man of vrouw, af en toe zwanger van een nieuwe droom die wil groeien en gebaard wil worden, een nieuwe vurige wens die echt strookt met wie hij is, die hem een beter voller mens laat zijn als hij er zich aan kan toewijden? Durven wij deze droom, deze stroom van inspiratie dan volgen en doen wat ons zielepad ons ingeeft? Kunnen wij op die manier niet allen moeder van het Leven, van de Liefde zijn; ongeacht man of vrouw, jong of oud, ouder of kinderloos? Sterker nog, kunnen wij op die  manier niet allen moeder van deze aarde zijn, van deze wereld?
Als wij allen ‘ja’ zouden zeggen zoals Maria dat deed, zou deze wereld dan geen betere plek worden? Als wij allen het pad zouden volgen waarvan wij voelen dat het voor ons bestemd is, wat dat ook moge zijn, zouden we dan niet allen minder gestresst, maar vriendelijker en gelukkiger, liefdevoller zijn?
Want een mens die zijn leven in bezieling, begeestering kan leven, straalt dat uit naar zijn omgeving! En die omgeving kan dat op zijn beurt afstralen op de wereld.
We hoeven niet allen de vleesgeworden zoon van God te baren om een liefdevollere wereld te creëren. Iedere mens draagt het zaad in zich om Liefde geboren te laten worden. Daar heeft God voor gezorgd door de Heilige Geest voor iedereen beschikbaar te stellen. Wij hoeven ons hier alleen maar voor open te stellen, zoals Maria dat deed.
Niet dat het leven dan geen uitdagingen meer kent dan. Ook Maria had het niet makkelijk. Ze zag haar zoon opgroeien en onbetreden paden gaan; ze zag hem zelfs sterven aan het kruis. Maar nooit werd zij verlaten door Liefde. Zij deed wat haar te doen stond, bleef geloven in haar opdracht, in het door haar te volgen pad, haar pad van eenvoud en dienstbaarheid, en nooit werd zij verlaten door Liefde. Zij heeft haar zoon ongetwijfeld verschrikkelijk gemist toen hij niet meer in menselijke gedaante op deze aarde was. Maar is gemis ook geen uiting van Liefde? Is het er niet onherroepelijk mee verbonden?
Laten we dus niet enkel onze ogen omhoogslaan en bidden tot God dat hij onze wereld redt. Laten we onze ogen ook naar binnen richten en zien dat de goddelijke vonk, de Heilige Geest ook daar leeft, dat we dit kooltje kunnen aanwakkeren tot het een groot vuur wordt dat zich kan samenvoegen met al die andere vuren om de wereld te verwarmen i.p.v. te verarmen.
Laten we allen onze kleine en grote bezigheden, onze medemensen, onze aarde koesteren en verzorgen zoals een moeder met haar kind doet.
Laten we moeder zijn van onszelf, van elkaar, van de wereld!
Laten we allen medeschepper worden van een Koninkrijk vol Liefde en Geluk, Vrede en Harmonie!
Veva Gerard

Kategorie(n): Onze preken

Comments are closed.