15 augustus B 2018 p

15 augustus: Maria – moeder (Lucas 1,39-56)                (Viering)

Even kort schetsen,  bij Lucas merk je dat hij nadruk legt op de speciale aandacht van Jezus voor vrouwen.  Jezus geeft om vrouwen, prijst hen en vindt hen waardevol.  Vrouwen zetten zich oa in als medewerkers voor Jezus zijn droom.  In dit evangelieverhaal voel je de blijdschap van twee vrouwen die nieuw leven dragen en die hoop hebben op een toekomst die kansen zal geven aan iedereen en dat er nieuw leven zal zijn voor mensen,  kansen en rechtvaardigheid en genoeg kracht om er samen iets van te maken. Het verhaal roept ons op om na te denken over de maatschappij,  over onze rol in de maatschappij …
Durven we nog te zaaien ?
Welke waarden nemen we mee in ons dagelijks leven ?
Kunnen we loslaten, laten bloeien en groeien ?
Roepen we op om kansen te geven aan iedereen en durven we daar ook voor uit te komen ?
Het Magnificat is een lied dat oproept om niet zomaar aan de kant te blijven staan.  Een “protestsong” Het maatschappelijke van Jezus’ komst en zijn boodschap komt voor mij tot uiting in dit verhaal en dit lied. Aandacht om vandaag even stil te staan bij onze inzet voor de anderen,  onze zoektocht naar zinvol leven, vanuit ons hart met de nodige portie “Lev” en zorgzaamheid voor anderen.  Maria zingt van Gods barmhartigheid … de liefde die God heeft voor het kleine en kwetsbare en waarin wij opgeroepen worden om samen te verzoenen, te verbinden en zorg te dragen. En te streven naar een rechtvaardige wereld waar iedereen zijn/haar plek kan en mag vinden.
Maar vandaag ook speciaal het woord MAMA,
Het wondere : mammammammama, het grote moment : MAMA,   het gebiedende:  Mama ! het smekende : Mammaaa,   het gemakzuchtige : Mam,  het bezitterige : mijn moedertje,  het bozige : mijn moeder, het coole : mams, het mooiste : mijn lieve mama waar ik zielsveel van hou … zoveel manieren om moeders aan te spreken … zoveel emoties en tederheid.
Moeders en vrouwen voelen die rol, die oproep in het Magnificat sterk aan … in de zorg voor onze kinderen, partners, families en vrienden, …  mensen die ons nauw aan het hart liggen veraf en kortbij.   Zelf zoek ik om mensen met warmte en zorgzaamheid te omring en streef  ik naar oprecht en eerlijk samen leven.  Niet zo eenvoudig maar ik voel altijd de nodige goesting om Jezus’ droom van een krachtige, betere, sterke, warme, tedere wereld kans te geven in mij.  En als ik daarin slechts een klein beetje slaag maakt dit me gelukkig.  Ik zoek de uitdagingen om mee maatschappelijk na te denken en niet zomaar mee te gaan maar vooral in daden.  Elke dag opnieuw tijd te maken om hier mee bezig te zijn.  Mijn kinderen (die stilaan het huis verlaten en hun eigen wegen zoeken) op te roepen om na te denken, maatschappelijk, zichzelf en over hun eigen manier van leven,  mijn korte omgeving wil ik mee uit dagen in hun woorden/verhalen en hun daden en verder voel ik me verbonden met Les Cajoutiers,  een school in Senegal waar oa jongeren met een beperking (dovenschool en een klasje voor kindjes met het syndroom van down) terecht kunnen.  Om een ambacht te leren of hun plek in de gemeenschap te krijgen want dit laatste is niet zo’n eenvoudige opdracht.
Als moeder/vrouw wil ik niet aan de kant staan maar middenin het leven van anderen.  In het boek “Mama” van Héléne Delforge en Quentin Créban vond ik een paar wondermooie gedichten over het moederschap… het is een boek opgedragen aan moeders in de wereld. Vrouwen overal ter wereld die met warmte en volle overgave de maatschappij willen vormen net zoals Elisabeth en Maria.
Eentje wil ik graag voorlezen :
Ik beloof het je: heel mijn leven vang ik je op in mijn armen als je je pijn hebt gedaan.
Ik neem het verdriet weg als met een toverstokje.
En daarna help ik je opnieuw op weg.
Sta op !
Vooruit !
Sneller dan de wind !
We hebben dezelfde tenen.
In het groot , en in het klein.
We lopen op dezelfde manier.
Jij houdt je vast aan mijn vingers, ik ben jouw leraar.
Jij neemt mijn ritme over, ik ben jouw model.
Wat ? Wie ? Ik ? Jouw model ?
Ja.  Zo is dat, met moeders.
De weg wijzen, zodat het kind in je voetsporen kan volgen.
Door het voor te doen,  de sleutels in handen geven om vooruit te komen in het leven.
Ik heb ze zelf niet, die sleutels.
Ik dwaal over paadjes vol kronkelende stronken en bezaaid met steentjes
die pijn doen in je schoenen.
Ik wil voorkomen dat jij ook gaat dwalen.
Jij moet je weg vastleggen recht op je verlangens afstevenen,
zonder omwegen en valpartijen.
Ik wil niet dat je van het pad afwijkt.
Voor jou moet ik me op de weg fixeren.
Het spoor vinden.  Stap voor stap.
Samen met jou.

Met deze woorden en een warm hart naar jullie parochie en gemeenschap sluit ik dankbaar af voor deze kans, voor jullie bijdrage voor Les Cajoutiers in Senegal en ik wens alle vrouwen hier aanwezig een prachtige ‘moeder’’vrouw’’vriendin’ ‘Maria’ dag toe.  Een dag waarin liefde en hoop kleur mogen geven.
Els Paridaens

 

Dit bericht is geplaatst in Onze preken. Bookmark de permalink.