14e zondag vna het jaar A 2017 p

9 juli 2017          (Viering)

Kom bij Mij, Ik zal je rust schenken.

Zomervakantie … betekent voor veel mensen een tijd waar ze echt naar uitkijken. Dat klinkt begrijpelijk want tijdens de vakantieperiode heb je eindelijk de tijd om te doen wat je wil. Het dagelijkse ritme wordt doorbroken en er bieden zich momenten aan om uit te rusten en terug op krachten te komen. Het uitzien naar de vakantie neemt de laatste jaren nog toe, vermoed ik. Enerzijds omdat de wijze waarop we onze vakantie invullen bij de meesten veel boeiender is geworden, anderzijds omdat veel mensen aanzienlijk wat stress hebben tijdens hun werk. Niet alleen op  de arbeidsvloer neemt de druk toe ook tijdens onze vrije tijd bezigen we allerlei dingen die opnieuw op presteren gericht zijn en dus stress meebrengen. Het blijkt een zwaar juk dat op veel mensen weegt. Ze zouden dit natuurlijk gemakkelijk van zich kunnen afschudden maar de maatschappelijke druk verhindert dat vaak. Deze begint dikwijls al bij jonge kinderen die een volle agenda dienen af te werken: school, sport, muziek- of tekenschool … Wie daarin niet meeloopt, dreigt gebukt te gaan onder een schuldbesef dat men zijn kind niet alle kansen biedt. Van jongs af aan kweken we kinderen die moeten presteren.
Vandaag geldt immers als norm dat iedereen het voor zichzelf waar dient te maken, dat men moet vechten voor de beste job, de hoogste wedde, de snelste auto, de mooiste villa, de meest exotische vakantie. We herkennen het allemaal: de jacht naar meer, de drang om de eerste, de beste, de machtigste te zijn. Zonder schroom hanteren we het ellebogenwerk om vooruit te komen want er kan er maar één de grootste zijn. En tegenover die jungle, waar het recht van de sterkste als enige wet geldt, poneert Jezus vandaag nogmaals zijn voorkeur voor armen en zwakken, en roept Hij op tot nederigheid en zachtmoedigheid.

Op het einde van het evangelie zegt Jezus: ‘Kom allen naar Mij toe die afgemat en belast zijn en Ik zal u rust geven.’
Afgemat en belast zijn? Wie durft toegeven dat hij uitgeput is? Wie kan zich zelfs maar een zwak moment permitteren? Zoiets kan immers voldoende zijn om je plaats te zien ingenomen worden door een ander? Wie waagt het om uit te huilen op een begripvolle schouder? Problemen? Nooit van gehoord! Onzekerheid? Dat is voor zwakkelingen! De wereld is niet aan de orde voor doetjes, wel voor macho’s, die voor niets of niemand terugdeinzen. Geef dus vooral niet toe dat je er onderdoor gaat, dat je hulp nodig hebt, dat je uitgeteld bent, dat je het niet meer ziet zitten. Nee, dat mag allemaal niet, want het kan jou je baan en je maatschappelijk aanzien kosten.
Is het dan te verwonderen dat 1 op de 8 mensen in ons land antidepressiva slikt? Dat het aantal zelfmoorden, alcohol- en drugsverslaafden toeneemt? Dat gezinnen uit elkaar vallen omdat onze maatschappij elke dag verhardt?

Tegen al die mensen die vandaag gebukt gaan onder een te zwaar juk zegt Jezus: kom bij Mij en Ik zal je rust schenken. Hij voegt er echter vreemd genoeg aan toe: neem mijn juk op en kom bij Mij in de leer. Wil Jezus het ene juk enkel vervangen door het andere?  Ja en neen. Het juk dat Hij de mensen oplegt, is geen juk van last en dwang, integendeel, het is zacht en licht lezen we. Het is totaal anders dan het veeleisende juk dat zo vaak op ons weegt: een pressie van te hoge verwachtingen, te grote werkdruk, maatschappelijke druk, bezitsdrang, aanzien. Stress die het leven dikwijls onleefbaar maakt, die leidt tot burn-outs, pillen, levensmoeheid, onverschilligheid, machteloosheid, gebrek aan menselijkheid, zelfs wreedheid.
‘Neem mijn juk op je schouders en leer van Mij en je zult rust vinden voor je ziel’, brengt Jezus daartegen in.
Hij biedt liefde, zachtmoedigheid, hulpvaardigheid, gerechtigheid, barmhartigheid, goedheid en vrede. Juist die behoeften waar wij allemaal zo naar snakken. En als we écht leven naar Jezus’ voorbeeld en met God in ons hart, voelen we ons sterk, kunnen we veel aan, weten we ons gedragen. Dat is balsem voor onze ziel. Dan moeten we geen pillen slikken of hoeven we niet naar de psychiater.
Niet dat Jezus voor ons alle problemen oplost, Hij kondigt niet het einde van alle lasten of moeilijkheden aan. Hij zegt alleen: je zal rust vinden. En door die innerlijke rust kan je beter de problemen aan.
Vroeg of laat komen we allemaal in noodsituaties terecht, dat wij belast en beladen zijn. Ik hoop dat wij de woorden van Jezus dan indachtig zijn: ‘Kom maar naar Mij toe, Ik zal u verkwikking schenken’.

Dit evangelie is dus echt blijde boodschap: we kunnen met al onze zorgen en problemen bij God terecht. We kunnen … maar doen we dat? Wie legt al zijn zorgen in Gods’ handen? Wie heeft zoveel vertrouwen in God dat het geloof tot een andere levenshouding kan aanzetten? Durven wij tonen dat wij niet langer wensen mee te draaien in de alledaagse mallemolen van presteren en consumeren? Het is uiteraard in deze tijd en samenleving niet simpel om een statement te stellen dat er in jouw gezin niet gewerkt wordt voor de grote luxe maar enkel om goed te leven.

Zomervakantie … een tijd om hierover eens te bezinnen en een tijd om bij Jezus te komen en die beloofde rust te vinden.
Ik wens u allen een zorgeloze, deugddoende en rustige vakantie! Amen.

Monique Van Caenegem-Suys

Dit bericht is geplaatst in Onze preken. Bookmark de permalink.